พระราชสุทธิญาณมงคล
(หลวงพ่อจรัญ) ที่ข้าพเจ้ารู้จัก
นายชัยวัฒน์
เกตุปรีชาสวัสดิ์
R15003
ข้าพเจ้านายชัยวัฒน์
เกตุปรีชาสวัสดิ์ เกิดที่อำเภอบางระจัน จังหวัดสิงห์บุรี เมื่อวันที่ ๒๘ พฤศจิกายน
พ.ศ. ๒๔๗๘ ขณะนั้นยังไม่มีอำเภอค่ายบางระจันแต่อย่างใด ข้าพเจ้าเรียนจบชั้นประถมศึกษาปีที่
๒ ข้าพเจ้าหยุดเรียน ต่อมาได้สมทบกับโรงเรียนเทศบาลเมือง
(โรงเรียนวัดโพธิ์แก้วนพคุณ) สอบชั้นประถมศึกษาปีที่ ๔ ได้คะแนน ๘๔%
หลังจากครอบครัวข้าพเจ้าย้ายมาอยู่ที่ตลาดจังหวัดสิงห์บุรี
ข้าพเจ้าจำได้ว่าระหว่างอยู่ที่ร้านค้าของข้าพเจ้า
หลวงพ่อจรัญได้เดินผ่านหน้าร้านของข้าพเจ้า
และมักจะยิ้มให้ในฐานะที่ข้าพเจ้าเป็นคนในท้องที่และแสดงความรู้จักและคุ้นเคยกัน
หลังจากนั้น ปี พ.ศ. ๒๔๙๖ ข้าพเจ้าได้เดินทางเข้ามาในกรุงเทพฯ
เพื่อมาศึกษาเพิ่มเติมในชั้น ม.๑ ๓ และสอบผ่านชั้น
ม.๓ ได้ในปี พ.ศ. ๒๔๙๗ ข้าพเจ้าได้ศึกษาต่อชั้น ม.๔ ๖
และสามารถสอบผ่านชั้น ม.๖ ได้ และในปี พ.ศ. ๒๔๙๘ ข้าพเจ้าได้ศึกษาต่อชั้น ม.๗ ๘
ซึ่งเป็นหลักสูตรเดียวกันกับนักเรียนที่เรียนประจำ ปรากฏว่าสอบได้ชั้น ม.๘
แผนกวิทยาศาสตร์ และได้คะแนนเยี่ยมในวิชาคณิตศาสตร์ คือ ได้ ๗๗% หลังจากนั้นได้เข้ามาศึกษาในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
คณะนิติศาสตร์และคณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ ใช้เวลาเรียน ๔ ปี
ข้าพเจ้าสำเร็จปริญญานิติศาสตร์บัณฑิต และปริญญาสังคมสงเคราะห์ศาสตร์บัณฑิต
และต่อจากนั้นอีกหนึ่งปี
ข้าพเจ้าสามารถสอบไล่ได้เนติปัณฑิตของสำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา
พอดีกับกรมอัยการเปิดรับสมัครอัยการ ข้าพเจ้าสามารถสอบเข้าเป็นอัยการได้ในปี พ.ศ.
๒๕๐๓
ข้าพเจ้าได้ย้ายไปดำรงตำแหน่งในจังหวัดอุบลราชธานี
จังหวัดอ่างทอง และจังหวัดนครสวรรค์ และย้ายเข้าสู่กรมอัยการ
ขณะประจำอยู่ที่จังหวัดอ่างทองนั้น ข้าพเจ้าจำได้ว่า ในปี พ.ศ. ๒๕๐๗ ๒๕๐๙
ข้าพเจ้าได้ไปนมัสการหลวงพ่อจรัญ ซึ่งข้าพเจ้ามีความเคารพนับถือตลอดมา
จำได้ว่าครั้งหนึ่งหลวงพ่อจรัญได้มอบพระเครื่องตามที่ข้าพเจ้าได้ขอหนึ่งองค์
ข้าพเจ้าได้ดูแล้วรู้สึกว่าใหม่
ในขณะนั้นจากจังหวัดอ่างทองมาจังหวัดสิงห์บุรีต้องเดินทางโดยรถจักรยานยนต์
ผ่านคันคลองทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา ซึ่งยังไม่ได้ลาดยาง
คงมีเฉพาะดินลูกรัง และฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยายังไม่มีถนนสายเอเซีย
ข้าพเจ้าคิดในใจว่าหลวงพ่อให้พระใหม่ ทำไมจึงไม่ให้พระเก่า
ทันใดนั้นรถจักรยานยนต์ที่ข้าพเจ้าได้ขี่มาเสียหลักพุ่งตกลงไปชนกอมะขามเทศ
ส่วนข้าพเจ้าได้ร่วงลงจากรถในท่ากระโดดกบ
ทำให้ปากไปกระแทกกับดินลูกรังถึงกับเลือดไหล
เมื่อหันไปดูทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยา
ได้เห็นวัดอัมพวันอยู่ฝั่งตรงข้ามพอดี ซึ่งเป็นวัดที่หลวงพ่อจรัญเป็นเจ้าอาวาสอยู่
ข้าพเจ้าจึงรู้สึกเป็นครั้งแรกว่าหลวงพ่อนี่ เฮี้ยน น่าดู
ระหว่างที่ข้าพเจ้ารับราชการอยู่ที่กรมอัยการ
หลังจากข้าพเจ้าย้ายจากอัยการจังหวัดประจำศาลแขวงนครสวรรค์
เข้าไปเป็นอัยการประจำกองที่ปรึกษาแล้ว ได้ผ่านตำแหน่งที่สำคัญ ๆ กล่าวคือ
เลขานุการ ก.อ. อัยการพิเศษฝ่ายอุทธรณ์, อัยการพิเศษฝ่ายคดีแพ่ง,
อัยกายพิเศษฝ่ายคดีธนบุรี, และรองอัยการสูงสุด
เมื่อเปลี่ยนเป็นสำนักงานอัยการสูงสุดแล้ว
ข้าพเจ้าไม่เคยถูกย้ายไปประจำในส่วนภูมิภาคอีก
เมื่อรับราชการอยู่ที่ส่วนกลางดังกล่าวแล้วนั้น
ข้าพเจ้าได้ทำงานจนสุดความสามารถ แม้เย็นย่ำค่ำมืดก็พยายามทำงานให้ดีที่สุดอยู่ ณ
ที่ทำงานกรมอัยการ จนเวลา ๓-๔ ทุ่มแทบทุกวัน
แต่กลับเจอปัญหาที่เพื่อนร่วมงานก่อขึ้น ข้าพเจ้าจึงไปหารือกับหลวงพ่อจรัญ
หลวงพ่อจรัญแน่นำว่า แพ้เป็นพระ ชนะเป็นมาร
มิให้โต้ตอบแต่ประการใด
และหลวงพ่อได้บอกกับข้าพเจ้าเกี่ยวกับพนักงานอัยการซึ่งเป็นลูกมือของผู้มีอำนาจประมาณ
๒ คน ที่พยายามจะแซงขึ้นหน้าข้าพเจ้า แต่ไม่ควรจะกล่าวถึง ณ ที่นี้
เพราะว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับบุคคลทั้งสองเป็นความจริงตามที่หลวงพ่อพูดทุกประการ
ท่านให้ข้าพเจ้ายึดถือปฏิบัติให้แก่ทางราชการอย่างถูกต้องเป็นธรรมตลอดมา
ข้าพเจ้าจึงหาทางแก้ปัญหาโดยขออนุญาตปลวงพ่อจรัญไปนั่งวิปัสสนาประมาณ ๕-๖ ครั้ง
มีอยู่ครั้งหนึ่ง ขณะที่นั่งวิปัสสนาอยู่ ห่างจากกุฏิท่านประมาณ ๒ เส้น
หลวงพ่อได้พูดผ่านทางเครื่องขยายเสียง
เรียกเจ้าหน้าที่ธนาคารทหารไทยให้ไปพบหลวงพ่อที่กุฏิโดยด่วน
มิฉะนั้นจะเกิดความเสียหายขึ้น ข้าพเจ้าก็คิดอยู่ในใจว่า เรากำลังนั่งอยู่
สมาธิไม่เสียหมดหรือ ทำไมหลวงพ่อไม่เห็นถามเราบ้างเลย เรายศอะไร
คนที่ดูแลเราเป็นใคร อาหารการกินเป็นอย่างไร เสร็จแล้วเลยคิดไปว่า
เรื่องของพระเราไม่ควรคิดน่าจะถูกต้องกว่า จึงทำใจให้นิ่งให้เข้าสู่ภวังค์
ขณะนั้นกองเพลได้ตีเสียงดังขึ้น ข้าพเจ้าจึงลืมตาขึ้นเพื่อไปทานอาหารกลางวัน
ระหว่างที่ถือจานข้าวได้มีลูกศิษย์วัดเข้ามากระซิบบอกว่าหลวงพ่อให้ไปพบ
ข้าพเจ้าจึงเข้าไปพบหลวงพ่อที่กุฏิ
หลวงพ่อได้สอบถามตามที่ข้าพเจ้าคิดว่าทำไมไม่ถามข้าพเจ้าบ้างดังกล่าวแล้วทุกประการ
จึงน่าเชื่อว่าหลวงพ่อน่าจะรู้ว่าลูกศิษย์คนไหนคิดอย่างไรโดยตลอด
เพราะทุกครั้งที่ข้าพเจ้ามานั่งวิปัสสนา หลวงพ่อไม่เคยเรียกข้าพเจ้าไปพบแต่อย่างใด
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ข้าพเจ้าทราบจากเพื่อนที่เข้าวิปัสสนาด้วยกันว่า
ผู้นุ่งขาวห่มขาว ห้ามไปที่กุฏิหลวงพ่อจรัญ เว้นแต่หลวงพ่อจะเรียกให้ไปพบเอง
ในการนั่งวิปัสสนานั้น
ข้าพเจ้าจะเอาดินสอพร้อมกระดาษวางไว้ใกล้ ๆ ตัว บางครั้งข้าพเจ้ามีปัญหาอยู่
เมื่อคิดออกก็รีบจดไว้ บางครั้งคิดและจดไว้ได้ถึง ๑๑ ข้อ
ข้าพเจ้าได้มังกร
๒ หัว ซึ่งเป็นโลหะหนักมากจากญาติที่จังหวัดอุบลราชธานีนำมาให้ ปรึกษากับผู้ที่ข้าพเจ้าเคารพนับถือแล้ว
เห็นควรมอบให้หลวงพ่อจรัญ จึงนำถวาย ปัจจุบันยังคงประดิษฐานอยู่ที่ห้องรับแขก
หลวงพ่อได้เขียนเรื่องดังกล่าวไว้ในกฎแห่งกรรม ธรรมปฏิบัติ พระภาวนาวิสุทธิคุณ
เล่ม ๖ หน้า ๘ ถึง ๙
สำหรับภรรยาของข้าพเจ้าคือ
แพทย์หญิงจิรพร เกตุปรีชาสวัสดิ์ ครั้งหนึ่งเดินทางมาวัดอัมพวัน
มีเพื่อนนั่งมาในรถด้วย เพื่อนได้ถามว่า อยากรวยไหม
ถ้าอยากรวยให้ท่องคาถานี้ โดยตั้งนโม ๓ จบ แล้วท่องคาถาไปมารวม ๓ จบ
ครั้นรุ่งขึ้นจึงให้ใส่บาตรพระสงฆ์ รวม ๙ รูป ก็จะสมความปรารถนา
เมื่อมาถึงที่วัดแล้ว หลวงพ่อลงจากกุฏิแล้วพูดว่า คนจะร่ำรวยจะต้องทำมาหากิน
มัวไปท่องแต่คาถามันไม่ทำให้รวยได้หรอก
เพื่อนภรรยาของข้าพเจ้าได้คุยเรื่องท่องคาถาดังกล่าวแล้ว
ขณะอยู่ในรถยนต์ซึ่งติดเครื่องปรับอากาศระหว่างที่เดินทางเข้าวัด
หลวงพ่อย่อมไม่รู้ข้อความที่ได้พูดกันในรถ อนึ่งขณะนี้ภรรยาของข้าพเจ้าได้สายสะพายสายที่
๓ และได้ย้ายไปดำรงตำแหน่ง ๑๐ วช. กรมการแพทย์
และภรรยาของข้าพเจ้ามีเวลารับราชการอีก ๖ ปีเศษ จึงจะมีอายุครบ ๖๐ ปีบริบูรณ์
แพทย์หญิงจิรพร ภรรยาข้าพเจ้าเชื่อในคำแนะนำของหลวงพ่อ
ขณะฟังจะจดและนำไปปฏิบัติเสมอมา ทุกเช้าจะท่องพุทธคุณ พระธรรมคุณ พระสังฆคุณ
อิติปิโส กับ พาหุงมหากา พร้อมกับเดินจงกรมและนั่งสมาธิด้วย
เมื่อวันที่
๑ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๓๙ ข้าพเจ้าได้เกษียณอายุราชาการจากสำนักอัยการสูงสุดแล้ว
ข้าพเจ้าก็ได้มาทำงานอยู่ที่เนติบัณฑิตยสภา
ในตำแหน่งผู้ช่วยเลขาธิการเนติบัณฑิตยสภา ซึ่งเป็นพนักงานประจำที่มีตำแหน่งระดับสูงสุดของพนักงานของเนติบัณฑิตยสภาเป็นคนแรก
สามารถอยู่ได้ถึงระดับ ๑๑ และอยู่ได้ถึงอายุ ๗๐ ปีบริบูรณ์จึงพ้นจากตำแหน่ง
ในการสร้างเนติบัณฑิตยสภาที่แขวงบางระมาด เขตตลิ่งชัน กรุงเทพฯ
ข้าพเจ้าได้กำหนดรูปแบบสร้างห้องพระขึ้นในอาคารชั้น ๒ และได้นิมนต์หลวงพ่อจรัญมาทำพิธีในวันที่
๒๕ พฤศจิกายนของทุก ๆ ปี ซึ่งเป็นวันคล้ายวันสวรรคต
ของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๖ เหตุที่นิมนต์หลวงพ่อจรัญ
เนื่องจากเป็นที่เคารพศรัทธาของพนักงานเนติบัณฑิตยสภา หลวงพ่อจรัญเป็นเจ้าอาวาสวัดอัมพวัน
ซึ่งปัจจุบันได้รับแต่ตั้งให้ดำรงตำแหน่งเจ้าคณะจังหวัดสิงห์บุรี
ได้รับปริญญาและรางวัลเกียรติคุณมากมายดังนี้
ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์
สาขาศึกษาศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง
ปริญญาศิลปศาสตร์ดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์
สาขาปรัชญาและศาสนา จากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
ใบประกาศเกียรติคุณและโล่เกียรติยศผู้มีผลงานดีเด่นด้านสิ่งแวดล้อม
จากกรมส่งเสริมคุณภาพและสิ่งแวดล้อม กระทรวงวิทยาศาสตร์เทคโนโลยีและสิ่งแวดล้อม
โล่เกียรติคุณนักสังคมสงเคราะห์ดีเด่น
เสาเสมาธรรมจักรพระราชทาน
จากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ
สยามบรมราชกุมารี ในด้านส่งเสริมชักชวนประชาชนมาปฏิบัติธรรมอย่างจริงจัง
เข็มเกียรติคุณนักพัฒนาดีเด่นแผ่นดินธรรมแผ่นดินทอง จากพลเองเปรม
ติณสูลานนท์ อดีตนายกรัฐมนตรี
ประกาศเกียรติคุณพระราชทานในฐานส่งเสริมวัฒนธรรมดีเด่น
จากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี
นอกจากนี้หลวงพ่อจรัญยังได้ตอบปัญหาแก่ชาวตะวันตก
เช่น ศ.ดร.เจอร์รัลด์ แมกเคนนี หัวหน้าภาควิชาศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยไรซ์
ประเทศสหรัฐอเมริกา, ศ.ดร.เจม สจ๊วตท์ ผู้เชี่ยวชาญสาขาจิตวิทยา, ศ.ดร.ไวโอเล็ต
ลินเบค ชาวอเมริกัน ผู้เชี่ยวชาญสาขาปรัชญาและศาสนา ฯลฯ
ข้าพเจ้าได้จัดสร้างพระบรมรูปรัชกาลที่
๖ ประทับยืน ทรงครุยเนติบัณฑิต ขนาด ๙ นิ้ว และ ๑๘ นิ้ว
และไดสร้างเหรียญพระบรมรูปรัชกาลที่ ๙ ทำด้วยทองคำ ๙๐% ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง ๓.๕
ซ.ม. น้ำหนัก ๕๐ กรัม และขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง ๒.๖ ซ.ม. น้ำหนัก ๑๕ กรัม เงิน,
คิวโปรนิกเกิล ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง ๓ ซ.ม. และทองแดง ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง ๓ ซ.ม.
และ ๗ ซ.ม. ได้นิมนต์หลวงพ่อจรัญทำพิธีพุทธาภิเษกที่เนติบัณฑิตยสภาและได้ทำที่วัดอัมพวันอีกหลายครั้ง
เฉพาะเหรียญทองคำหักต้นทุนแล้วออกจำหน่ายได้ ๖ ล้านเศษ
ยังเหลือเป็นกำไรทั้งสิ้นอีกประมาณ ๙ ล้านเศษ
เงินที่เหลือได้นำไปสร้างพระบรมราชนุสาวรีย์ รัชกาลที่ ๖ ขนาด ๒
เท่าครึ่งของพระองค์จริง ในลักษณะประทับยืนทรงครุยเนติบัณฑิต
ประดิษฐานอยู่หน้าอาคารเนติบัณฑิตยสภาเรียบร้อยแล้ว
เย็นวันหนึ่งเมื่อข้าพเจ้าขับรถไปโรงแรมดุสิตธานี
เป็นงานแต่งงานของลูกเพื่อน ข้าพเจ้ารู้สึกว่าขับรถไปไม่ตรงทาง
คงจะมีอะไรเกิดขึ้นอย่างแน่นอน จึงตกลงใจไม่ไปงาน พยายมที่จะขับรถกลับบ้าน
พอถึงสี่แยกมักกะสัน ก็มีคนขับรถคันหนึ่งบังคับให้ข้าพเจ้าจอดรถ โดยอ้างว่า
ข้าพเจ้าขับรถชนรถของเขา
เมื่อข้าพเจ้าจอดรถข้างทางและบอกว่าข้าพเจ้าไม่ได้ขับรถชนของเขาแต่อย่างใด
คนนั้นบอกตำรวจที่มาอยู่ข้างรถของข้าพเจ้าว่า ข้าพเจ้าไม่สบาย
ให้โทรศัพท์บอกทางบ้านด่วน ตำรวจจึงโทรศัพท์บอกไปที่บ้าน ภรรยาข้าพเจ้าไปที่รถและได้นำตัวข้าพเจ้าไปที่โรงพยาบาลพญาไท
๑ เมื่อเวลาประมาณ ๒ ทุ่ม ข้าพเจ้าก็ค่อย ๆ หมดความรู้สึกไป
ภริยาของข้าพเจ้าได้โทรศัพท์ไปยังหลวงพ่อเพื่อปรึกษาว่าควรจะทำอย่างไร
หลวงพ่อตอบว่าแล้วแต่แพทย์ แพทย์บอกอย่างไรให้ทำตามที่แพทย์สั่ง
ภรรยาของข้าพเจ้าได้บอกว่า ข้าพเจ้าพูดมาหลายปีแล้วว่า ห้ามผ่าตัดเป็นอันขาด
แม้จะถึงแก่ความตายก็ยอม หลวงพ่อบอกว่าคืนนี้จะนั่งเพ่งส่งพลังจิตมาช่วย
ถ้าเลือดในสมองออกก็ขอให้หยุดก็แล้วกัน เหตุการณ์ผ่านไปจนวันรุ่งขึ้น
ปรากฏว่าเลือดในสมองที่ไหลได้หยุดไหล จึงไม่ต้องทำการผ่าตัด
ภรรยาข้าพเจ้าโทรศัพท์ไปหาหลวงพ่อตอนเช้า ผู้รับสายตอบว่า
เมื่อคืนหลวงพ่อนั่งแผ่เมตตาให้อัยการชัยวัฒน์ตลอดทั้งคืน ขณะนี้นอนหลับยังไม่ตื่น
ภรรยาข้าพเจ้ากล่าวว่าหลวงพ่อมีพระคุณต่อครอบครัวมากมายหาที่เปรียบมิได้
เหตุเกิดครั้งนี้ข้าพเจ้าได้ขับรถชนเสาไฟฟ้าจนหน้ารถยุบต้องเสียค่าซ่อม ๔
หมื่นบาทเศษ หากไม่ได้หลวงพ่อช่วยบอกเหตุตั้งจิตระวัง ครอบครัวของข้าพเจ้าก็คงแปรเปลี่ยนเป็นอีกรูปหนึ่งไม่เหมือนดังที่เป็นอยู่ทุกวันนี้
จากอุบัติเหตุที่เกิดกับข้าพเจ้ามาเป็นเวลา
๒ ปีเศษ จึงทำให้ข้าพเจ้าไม่สามารถล่วงรู้ได้ว่าอดีตอัยการสูงสุดผู้หนึ่งถูกอดีตพนักงานอัยการ
ตำแหน่งอธิบดี ฟ้องเป็นคดีอาญา โดยผู้ที่ไปเบิกความเป็นพยานโจทก์ล้วนแต่เป็นอัยการชั้นผู้ใหญ่ของสำนักอัยการสูงสุด
ไม่มีใครบอกเรื่องนี้ให้ข้าพเจ้าทราบ ข้าพเจ้าจึงไม่รู้เรื่องดังกล่าวมาตั้งแต่ต้น
ครั้นต่อมาในช่วงเช้าของวันหนึ่ง
ได้มีพนักงานเนติบัณฑิตยสภาผู้หนึ่งนำหนังสือพิมพ์ซึ่งลงข่าวเกี่ยวกับอดีตอัยการสูงสุดมาให้ข้าพเจ้าอ่าน
ข้าพเจ้าจึงเพิ่งทราบ ณ บัดนั้นเองว่า
อัยการสูงสุดผู้นั้นได้ถูกศาลฎีกาพิพากษาลงโทษจำคุก ๖ ปี ปรับ ๖๐,๐๐๐ บาท
โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้ ในข้อหากลั่นแกล้งพนักงานอัยการผู้นั้น
จากเรื่องนี้ทำให้ข้าพเจ้านึกถึงคำพูดของหลวงพ่อจรัญที่ว่า
อย่าไปถือโทษโกรธเคืองเขาเลย ปล่อยให้เป็นไปตามกฎแห่งกรรม
ซึ่งเขาจะต้องรับอย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้ จะทำให้จิตใจเราเศร้าหมองเสียเปล่า ๆ
เราควรเดินจงกรม นั่งสมาธิ แผ่เมตตาอุทิศส่วนกุศลให้เขามาก ๆ
จึงเป็นมูลเหตุสำคัญให้ข้าพเจ้านั่งสมาธิตามคำแนะนำของหลวงพ่อจรัญ เพื่อแผ่เมตตาให้แก่อดีตเพื่อนร่วมงาน
ข้าพเจ้าได้ถือปฏิบัติตามคำสอนของหลวงพ่อจรัญด้วยดีตลอดมา
นายชัยวัฒน์
เกตุปรีชาสวัสดิ์ ผู้เขียน
นิติศาสตร์บัณฑิต
สังคมสงเคราะห์ศาสตร์บัณฑิต, เนติบัณฑิต