ชีวิตใหม่ที่หลวงพ่อเมตตามอบให้
ไพบูลย์ เทอญชูชีพ
R15013
ดิฉันอายุ
๕๕ ปี เป็นคน อ.บ้านหมี่ จ.ลพบุรี โดยกำเนิด เป็นภรรยาของนาวาอากาศโทกรวัฒน์
เทอญชูชีพ สังกัดอยู่กรมสรรพาวุธทหารอากาศดอนเมือง มีธิดา ๒ คน คนโตจบปริญญาโท
เภสัชศาสตร์มหาบัณฑิต จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ประจำอยู่ที่โรงพยาบาลพระจอมเกล้า
จ.เพชรบุรี คนเล็กสอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยนเรศวร
ได้ทุนจากมหาวิทยาลัยต้นสังกัดให้ศึกษาต่อปริญญาเอก ที่มหาวิทยาลัยมหิดล
ขณะนี้อยู่ชั้นปีที่ ๓ (หลักสูตรกำหนด ๕ ปี) คนเล็กนี่แหละที่หลวงพ่อได้ให้ชีวิตใหม่แก่เขา
ความจริงดิฉันได้รู้จักพระเดชพระคุณหลวงพ่อจรัญ
ตั้งแต่ลูกยังเล็ก ๕-๖ ขวบ ตอนนั้นดิฉันได้พาลูกไปดูต้นไม้
ดูนกในวัดซึ่งร่มรื่นมีต้นไม้มาก หลายต้นจะมีคำกลอนที่เป็นคติติดไว้
ดิฉันชอบไปอ่านเพราะเหมือนต้นไม้แต่ละต้นได้พูดสอนแทนหลวงพ่อ จำได้ว่าพาลูกไป ๓
ครั้ง เข้าไปกราบหลวงพ่อทุกครั้ง ท่านก็จะบอกให้ลูกไปกินข้าว
ดิฉันก็ได้แต่ประทับใจในความเมตตาของท่าน ได้เคยฟังท่านเทศน์บ้างเพียงเล็กน้อย
ตอนนั้นมีพระวีโก้อยู่ด้วยและท่านได้มาสั่งสมาธิรวมกับพระทั้งวัด
หูฟังหลวงพ่อแต่ตามองพระวีโก้ เพราะท่านนั่งได้ตรงมาก รูปร่างใหญ่ไม่ไหวติงเลย
เหมือนรูปปั้น ทึ่งท่านมาก แต่มันก็เหมือนดิฉันยังมีกรรมหนักอยู่ที่ไม่ได้รู้จักหลวงพ่อในตอนนั้นให้มากกว่านี้
ถ้าไม่มีกรรมได้เข้าพบหลวงพ่อเป็นประจำตั้งแต่ตอนนั้นชีวิตคงไม่เป็นอย่างที่จะเล่าให้ญาติธรรมฟังเลย
ดิฉันเป็นลูกคนเล็ก
เรียนจบ ม.๖ สมัยก่อนไม่ลำบากเลย พอแต่งงานมีลูก ๒ คน ตั้งแต่ลูกเล็ก ๆ
สามีก็เริ่มเจ้าชู้ ออกชายแดน ไปจังหวัดไหนก็มีภรรยาน้อยที่นั่น โดยดิฉันไม่รู้
พอมีคนบอกก็ไม่เชื่อ จนหนัก ๆ เข้าไปดูจึงรู้ ก็ได้แต่อดทน
แต่ความอดทนก็มีขีดจำกัด เมื่อแม่ของดิฉันรู้ จึงได้บอกกับดิฉันว่า ลูกเอ๋ยกลับบ้านเราเถิด
ขายหน้า คนบ้านนอกเราไม่เป็นอย่างนี้ ถ้าลูกของแม่กลับบ้าน เชื่อแม่
แม่จะปลูกบ้านให้ทำร้าน ลงทุนให้ค้าขาย ถ้าอยู่กับผัวแม่จะไม่ให้อะไรเลย
แต่สามีก็ดีอย่างหนึ่งคือเงินเดือนเขาให้ดิฉันไปรับทุกเดือน เขาใช้แต่เบี้ยเลี้ยง
ดิฉันก็เชื่อแม่หนีกลับบ้านโดยที่เขาไม่รู้ ตอนหลังเขารู้รีบตามไปง้อ
ทะเบียนเราไม่ฉีก มีน้าชายคืออาจารย์เจริญ สงวนพวก มาเตือนบอกไม่ให้หย่า
เขาจะเป็นอย่างไรช่างเขา เราตั้งหน้าทำมาหากิน ส่งลูกเรียนให้สูง ๆ มีลูกดี
ดียิ่งกว่าถูกรางวัลที่ ๑ ลูกสาวของดิฉันก็เป็นเด็กดีทั้งคู่ ว่าง่าย
เรียนเก่งทั้งพี่ทั้งน้อง ดิฉันก็พร่ำสอนอย่างไม่หวังพึ่งสามี ให้พึ่งตัวเองดีที่สุด
ให้ดูตัวอย่างแม่ ทั้งที่สมัยแม่โอกาสเรียนต่อก็มีมาก งานก็หาง่าย
แม่ยังทิ้งมาแต่งงานกับพ่อ แม่ก็ต้องลำบาก
ดิฉันประกอบการค้าโดยขายของกินทุกชนิดทั้งของสดของแห้ง
ใครถามหาอะไรเราเอามาขายหมด เป็นสรรพสินค้าย่อย ๆ ประจำหมู่บ้าน ขายของดีมาก
ตื่นตั้งแต่ตี ๔ นอนก็ ๔-๕ ทุ่ม จนส่งลูกทั้งสองจบ โดยที่พ่อของเขากลับมาอยู่ที่บ้านพักทหารอากาศ
เลิกเจ้าชู้ตั้งแต่เมื่อไร ดิฉันไม่ได้สนใจ เอาลูกไปดูแล
ส่วนดิฉันก็ส่งเงินลูกคนเดียว ในขณะที่ขายของอยู่นั้น ใน พ.ศ. ๒๕๓๗ น้าชายของดิฉัน
คือ อาจารย์เจริญ สงวนพวก
ได้มาวานดิฉันให้ไปเป็นเพื่อนภรรยาของท่านเพื่อไปปฏิบัติธรรมที่วัดอัมพวันเป็นเวลา
๗ วัน ด้วยความเกรงใจ ดิฉันก็รับปาก แต่แม่ของดิฉันท่านเห็นแก่การขายของดี
รู้สึกเสียดาย ท่านก็จะไม่ให้ไป น้าชายดิฉันก็บอกว่า ป้าครับถ้ามันจะจนภายใน
๗ วันก็ให้มันจนไป ขายมาตั้งนานก็ไม่เห็นรวย แม่ของดิฉันก็ไม่ว่า
ดิฉันก็บอกลูกค้า แล้วปิดร้าน ๗ วัน
ดิฉันได้เข้าปฏิบัติธรรมครั้งนั้นรู้สึกซาบซึ้งมาก
นึกเสียใจว่าแต่ก่อนเราไปอยู่ไหน นั่งมองคนที่มาสมัคร มาปฏิบัติ ผิวพรรณดี
เรียบร้อยเป็นส่วนมาก เราหรือได้แต่ทำบุญ เราไม่เคยทำอย่างนี้ สามีเราออกชายแดนมีแต่พระพุทธรูป
บูชามาบ้าง กราบครูบาอาจารย์ท่านแจกมาบ้าง ดิฉันก็กราบไหว้บูชาธรรมดาทุกวัน
แต่ไม่รู้วิธีปฏิบัติ ตอนมาปฏิบัติครั้งนี้ก็ได้แต่อธิษฐานขอให้สามีของลูกมีดวงตาเห็นธรรมด้วยเถอด
ให้ได้เข้ามาวัดอย่างสามีภรรยาคู่อื่น ดิฉันออกจากกรรมฐานแล้วได้ลาหลวงพ่อกลับ
แล้วก็ปฏิบัติธรรมจนทุกวันนี้
จนกระทั่ง
พ.ศ. ๒๕๓๘ สิ่งที่นึกไม่ถึงก็ได้เกิดขึ้นกับครอบครัวดิฉัน คือ
ลูกสาวคนเล็กของดิฉันที่ชื่อ ปาริชาต (ชื่อเล่นปู)
ขณะนั้นสอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยนเรศวร สอบชิงทุนเพื่อไปศึกษาต่อยังประเทศสหรัฐอเมริกาได้
โดยก่อนไปได้ขออนุญาตไปเรียนภาษาอังกฤษก่อน ๖ เดือน ขณะที่เรียนภาษาอังกฤษใกล้จะจบนั้น
เกิดอาการเครียด เหม่อลอย ตอนนั้นเข้าไปเรียนที่กรุงเทพฯ
ไปพักกับพ่อที่บ้านพักทหารอากาศ สามีโทรมาบอกว่าลูกเป็นอะไรไม่รู้
ไม่เคยมีอาการอย่างนี้ ปรกติลูกคนนี้จะเป็นคนเรียบร้อยอ่อนหวาน
แต่ตอนนี้พ่อพูดกับเขาจะไม่เหมือนตัวเขาเลย ดิฉันก็บอกให้เขาปะเหลาะลูกกลับบ้าน
สามีก็ได้พาลูกกลับบ้านด้วยความยากลำบาก จะกระโดดรถบ้างสารพัด นานพอดูกว่าจะถึงบ้าน
พอมาถึงดิฉันได้คอยอยู่แล้ว ดิฉันและสามีได้พาลูกไปยังสำนักสงฆ์ยอดเขาสนามแจง
(วัดยอดเขาสนามแจง อ.บ้านหมี่ จ.ลพบุรี ในปัจจุบัน) ได้ไปกราบพระอาจารย์ทนง
กิตติปัญโญ และพระอาจารย์ปริญญา (ท่านกลาง) เพราะท่านทั้งสองเป็นพระสายปฏิบัติ
สายของหลวงปู่มั่น ลูกศิษย์ของหลวงปู่ชา สุภัทโท กว่าดิฉันและสามีจะพาลูกขึ้นถึงยอดเขาได้ก็เป็นเวลาเย็นแล้ว
พาไปกราบพระอาจารย์ทั้งสอง ลูกสาวก็ไม่พูด ท่านเสกน้ำมะพร้าวอ่อนให้กินก็ไม่ยอมกิน
บอกกินไม่ได้ปากเล็กเป็นเปรต เขาจ้างมาให้มาฆ่า แล้วก็ไม่ค่อยพูด
จนสามีดิฉันร้อนใจ เอามีดหมอหลวงพ่อเดิมไปลูกตัวลูกสาว
เท่านั้นลูกสาวก็ลุกขึ้นอาละวาด พูดเพ้อเจ้อต่าง ๆ นานา จนเหนื่อย
แถมยังด่าพระอาจารย์ทั้งสองด้วย
ท่านพระอาจารย์ทั้งสองพร้อมทั้งลูกศิษย์ที่ขึ้นไปทำวัตรเย็น
ก็พร้อมกันสวดมนต์และแผ่เมตตาให้ นั่งสมาธิให้เป็นเวลานานจึงสงบ คืนนั้นดิฉันและสามีก็ได้ค้างที่บนยอดเขา
ตอนก่อนเช้าก็ได้ให้สามีไปเอาเสื้อผ้า พาไปหาหมอถอนเอาของออก โดยที่ให้ลูกศิษย์ท่านอาจารย์ทั้งสองนำทางไป
ท่านอาจารย์ทั้งสองให้ของคุ้มกันไม่ให้อาละวาดไปกับรถ
ดิฉันได้รู้จักกับพระอาจารย์ทั้งสอง โดยที่ไปซื้อของที่ตลาดสดตอนเช้าเพื่อนำไปขาย
ซื้อของเสร็จก็จะเจอพระอาจารย์ทั้งสองพอดี ดิฉันก็ต้องการทำบุญอยู่แล้ว
จึงได้ซื้อของใส่บาตรท่านทันทุกวัน เมื่อมีโอกาสก็ได้ทำกับข้าวจากที่บ้านนำมาถวายท่านบนยอดเขา
ได้ขึ้นไปกราบถามปัญหาธรรมะเป็นประจำ
จึงเป็นลูกศิษย์ท่านอีกผู้หนึ่งและท่านก็ได้มีเมตตาให้ดิฉันและญาติธรรมติดตามท่านไปกราบครูบาอาจารย์ของท่านในงานวันสำคัญต่าง
ๆ เสมอ
ดิฉันได้พาลูกไปรักษาที่ต่าง
ๆ หลายแห่ง หมดเงินไปมาก เขาว่าที่ไหนดีก็พาไปหมด บางครั้งกลับมาถึงบ้านลูกสาวคลุ้มคลั่งต้องจับกุมกัน
ดิฉันก็ได้แต่สงสารลูก แอบร้องไห้เป็นประจำ ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
ไม่ได้เป็นแต่ลูก พ่อกับแม่ก็เป็นด้วย ลูกเอ๋ยกรรมอันใดหนอที่มาเกิดกับแม่ ชีวิตนี้แม่มีแต่ทุกข์กับทุกข์
พอแม่จะได้สบายลูกก็มาเป็นเช่นนี้ ให้แม่เป็นเสียดีกว่า แม่อายุมากแล้ว
ลูกยังมีอนาคต คิดวกไปวนมาไม่รู้จบ โรงพยาบาลบ้านสมเด็จก็พาไป โดยมีคุณหมอพิพัฒน์
ขันตยานุวงศ์ เป็นเจ้าของไข้รักษา ได้ให้ยาหลายอย่าง ยาพักผ่อน ยาคลายเครียด
เพราะลูกสาวบอกว่าหูแว่วมีคนมาสั่งให้ทำต่าง ๆ บางครั้งขาดสติ ขณะที่เฝ้ารักษาลูกอยู่นั้น
เห็นคนมีอาการเหมือนลูกหลายคน ถามคุยกับพ่อแม่เขา เขาก็บอกว่าเป็นมานานแล้วไม่หาย
ก็คิดเสียใจว่าลูกเราก็คงไม่หายเหมือนลูกเขา รักษาอยู่หลายวันคุณหมอก็สั่งให้กลับบ้านได้
เอายามาทานที่บ้าน
พอกลับมาบ้านดิฉันก็ให้ลูกอยู่บ้านพักหนึ่ง
ก็ได้นำไปฝากน้าชายที่อยู่บางแสน คือ รศ.จำเนียร สงวนพวก ไม่อยากให้อยู่บ้าน
เพื่อนฝูงพี่น้องมาเยี่ยมซักถามสารพัด ดิฉันเสียใจมากอยู่แล้ว รับไม่ได้
ซึ่งแต่ละคนก็พูดไม่เหมือนกัน มีคนบอกว่าให้ไปหาหมอที่เป็นพระ อยู่วัดตราชู จ.สิงห์บุรี
ดิฉันกับสามีและญาติก็ได้พาลูกสาวไปโดยโทรศัพท์ไปเรียนท่านก่อน ท่านก็ดีมาก
ตอนนั้น น้ำท่วมไปลำบากมาก ท่านมีธุระแต่ท่านก็บอกว่าให้เอาเด็กไปให้ท่านดูก่อน
ท่านจะยังไม่ไปไหน พอท่านเห็น ดูอยู่นาน ท่านก็บอกว่า ท่านช่วยไม่ได้หรอก
ผีเต็มตัว ถ้าท่านไล่ออกเด็กก็จะตาย ท่านบอกว่าให้ไปหาพระสุปฏิปันโน
หรือสำเร็จแล้วที่ท่านรู้อดีตปัจจุบันอนาคตถึงจะช่วยเด็กคนนี้ได้ ดิฉันสามีและญาติก็ได้ลาท่านกลับด้วยความเสียใจ
พอมาถึงบ้าน คุณน้าเจริญ สงวนพวก ก็ได้คิดว่าพาไปหาพระเดชพระคุณหลวงพ่อจรัญเถิด
เหมือนหนึ่งจะหมดกรรม ดิฉันร้องอ้อทำไมดิฉันไม่ได้นึกถึงท่าน กรรมบังตาบังใจ
จนเกือบจะเสียลูก
วันรุ่งขึ้นก็พากันไปกราบหลวงพ่อ
เห็นลูกศิษย์ท่านนั่งคอยจำนวนมาก คุณน้าเจริญก็ได้เขียนหนังสือรายงานท่านบอกสาเหตุที่เด็กเป็นอย่างนี้
มากราบขอความเมตตาจากท่าน พอหลวงพ่อลงมา ลูกศิษย์กราบท่านหมดแล้วดิฉัน
สามีลูกสาวและคุณน้าเจริญนั่งอยู่ตรงกลาง ท่านหันมามองลูกสาว ชีหน้าพูดว่า หนูมานั่งตรงหน้าหลวงพ่อได้อย่างไร
หนูหมดอายุแล้ว วิบากกรรมเธอตามมา เธอหมดอายุแล้ว อาตมาดูหน้าผากเธอก็รู้
หลวงพ่อสงสารเธอจริง ๆ เธอยังมีบุญเก่า พ่อแม่เธอก็พอมีบุญบ้าง
หลวงพ่อจะช่วยเธอให้ชีวิตใหม่แก่เธอ หลวงพ่อจะรับเธอเป็นลูกบุญธรรม
รับเธอเป็นลูกบุญธรรมคนที่ ๕๕ ไม่ใช่หลวงพ่อจะรับง่าย ๆ นะ ลูกศิษย์นั้นเยอะมาก
แต่ลูกบุญธรรมนั้นต้องพิจารณา หนูเป็นครูบาอาจารย์ หายแล้วจะได้ไปสอนคนอีกมาก
คำพูดอันศักดิ์สิทธิ์เปรียบเสมือนน้ำทิพย์ของท่านยังระลึกอยู่ในใจของดิฉันตลอดมาจนทุกวันนี้
ต่อจากนั้นท่านก็ได้ให้ยาห่อด้วยใบบัวให้ไปต้มให้ลูกสาวดื่มจนกว่ายาจะจาง
แล้วบอกอีกว่าให้ไปสอนได้แล้วเดี๋ยวจะเลยเวลา เขาจะไล่ออกให้แม่ไปอยู่ด้วย
ท่านถามดิฉันว่าแม่มีอาชีพอะไร ดิฉันก็เรียนท่านว่าค้าขาย
ท่านก็บอกว่าให้ปิดร้านเอาลูกก่อน ดิฉันกราบเรียนถามท่านว่าจะสอนได้อย่างไรเจ้าคะ
หลวงพ่อบอกว่าให้ไปเถิดหลวงพ่อจะช่วย ไปรายงานตัวก่อน มันจะหมดเวลาแล้ว
ความดีใจมีความหวังดิฉันลาท่านกลับบ้านเพื่อเตรียมตัวไปอยู่กับลูก
ได้บอกลูกค้าจะปิดร้านชั่วคราว จะไปรักษาลูก เช้าวันรุ่งขึ้น ดิฉันและสามีก็ได้พาลูกไปที่มหาวิทยาลัยนเรศวร
สามีขับรถไม่พูดเลยคงใช้ความคิด ดิฉันก็พูดกับลูก ชี้โน่นชี้นี่ตามประสา
ลูกก็ไม่ได้สนใจ ตอนนั้นคิดถึงแต่หลวงพ่อตลอด คิดไม่ออกว่าจะเอาอะไรพูดแทนลูก
ใจก็อธิษฐานถึงหลวงพ่อช่วยลูกด้วยเถิด
เมื่อถึงมหาวิทยาลัยนเรศวร
ดิฉันและสามีได้ขอเข้าพบท่านอธิการบดี ศ.ดร.สุจินต์ จินายน (ดำรงตำแหน่งในขณะนั้น)
พอพบท่านอธิการบดี สิ่งที่ดิฉันวิตกมันก็ไม่ได้เกิดขึ้นเลย ท่านและรองอธิการบดี
รศ.ดร.กาญจนา เงารังสี ได้ต้อนรับอย่างดี เข้ามาลูบหัวลูกสาวอย่างมีเมตตา
สอบถามทุกอย่างจากสามี ดิฉันพูดไม่ออกน้ำตามันไหลไม่หยุด นึกถึงแต่หลวงพ่อ
ซาบซึ้งเหลือเกิน หลวงพ่อของลูกท่านดลบันดาลเปิดทางให้คนที่ไม่รู้จักลูกเรามาก่อนให้ความช่วยเหลืออย่างมากและเต็มใจ
โดยที่ท่านอธิการบดีได้สั่งให้คุณแม่บ้านของมหาวิทยาลัยเข้าพบท่านเดี๋ยวนั้น ให้จัดบ้านพักครอบครัวให้ภายในวันนั้น
ให้ดิฉันพาลูกไปอยู่ในวันรุ่งขึ้น
ตรงกับคำที่หลวงพ่อได้บอกให้ดิฉันไปอยู่เป็นเพื่อนลูก (เมื่อก่อนลูกสาวไปสอน
จะพักอยู่หอพักอาจารย์โสด) ท่านอธิการบดียังบอกให้คุณแม่แต่งตัวให้ลูกสาว
ขับรถมาส่งที่มหาวิทยาลัยนี่ ไม่เป็นไรมาชมนกชมไม้
มาพูดกับเพื่อนที่นี่ช่วยกันไม่เป็นไร ดิฉันลาท่านกลับบ้านเพื่อเตรียมตัวไปอยู่
ขณะที่ดิฉันไปอยู่กับลูก สามีจะไปรับดิฉันและลูกมากราบหลวงพ่อเป็นประจำ
ไม่ว่ากลางวันหรือเย็น บางครั้งเข้าไปกราบที่โบสถ์ฟังท่านสวดมนต์ในขณะที่ท่านทำวัตรเย็น
บางครั้งสามีไม่ไปรับเพราะมาปฏิบัติธรรมที่วัด
ส่วนดิฉันก็ได้ปฏิบัติที่บ้านพักลูกสาวเช้าเย็น
ด้วยความเมตตาของหลวงพ่อ
ไม่นานลูกสาวก็ขอเข้าพบท่านอธิการบดี เพื่อขอสอน ท่านก็เมตตาให้คุมนักศึกษาในห้องทดลอง
(ห้องแลป) ก่อน ต่อมาอีกมากราบหลวงพ่อ หลวงพ่อก็ได้ให้ยาห่อใบบัวอีกห่อหนึ่ง
พร้อมทั้งท่านให้ลูกสาวก้มหัวต่อหน้าท่าน ท่านใช้นิ้วชี้ไปทางหัวลูกสาว
ท่านเพ่งประมาณ ๒ นาที ท่านบอกว่าหาย ตั้งแต่นั้นมาลูกสาวก็หายวันหายคืน จากการคุมแลปก็ได้สอน
ต่อมาอีกไม่นานมากราบหลวงพ่ออีก หลวงพ่อพูดขึ้นว่าลูกสาวพ่อทุกคนต้องได้เป็นดอกเตอร์หมด
พอดีตอนนั้นทางมหาวิทยาลัยเปิดรับสมัครนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา
(ปริญญาโทและปริญญาเอก)
ลูกสาวได้กราบเรียนหลวงพ่อว่าต้องการเรียนปริญญาเอกที่เมืองไทยที่มหาวิทยาลัยมหิดล
จะขอทุนและขออนุมัติทางมหาวิทยาลัยนเรศวรไปเรียนต่อ
หลวงพ่อก็อนุญาตและให้พรไปสมัครสอบเป็นที่น่าอัศจรรย์มาก ภาควิชาที่ลูกสาวเลือกสอบรับนักศึกษา
๓ คน (ภาควิชาชีวเคมี คณะแพทย์ศาสตร์ศิริราชพยาบาล) พอสอบเสร็จลูกสาวสอบได้คนเดียว
ต้องใช้เวลาเรียนถึง ๕ ปี) ขณะนี้ลูกสาวเรียนอยู่ปี ๓ ขึ้นปี ๔
ด้วยบารมีของหลวงพ่อช่วยไว้โดยแท้จึงสอบได้ ระยะที่เรียนอยู่
ลูกสาวจะหาเวลาว่างมาปฏิบัติธรรมที่วัดอัมพวัน ครั้งละ ๓ วันบ้าง ๕ วันบ้าง ๗
วันบ้าง ลูกสาวมีปัญหาที่แก้ไม่ได้ ก็มากราบเท้าเรียนหลวงพ่อด้วยตัวเอง
หรือบางครั้งลูกสาวคิดผิด ๆ ดิฉันและสามีจะมากราบเรียนท่านด้วยตนเอง หลวงพ่อท่านจะเมตตาแก้ไขให้สำเร็จทุกครั้ง
ด้วยพระคุณอันสูงสุดนี้
ดิฉันและสามีจะปฏิบัติตามคำสอนของท่านจนกว่าชีวิตจะหาไม่
ดิฉันและสามีจะมาปฏิบัติธรรมที่วัดอัมพวันเป็นประจำ
ท่านจัดงานอะไรก็จะมาเกือบทุกครั้ง สิ่งที่ดิฉันได้รู้ได้เห็นจากการมาวัดบ่อย ๆ
ถ้าหลวงพ่อบอกกล่าวญาติธรรมผู้ใด แล้วโปรดน้อมนำเอาไปปฏิบัติตามเถิด
อย่าคิดว่าเป็นไปไม่ได้ หลวงพ่อท่านเป็นผู้ให้ ถ้าเราไม่รับจะได้หรือ
เปรียบเสมือนท่านยื่นช้อนให้เราตักอาหารใส่ปาก เราไม่เอาช้อนตักอาหารใส่ปาก
อาหารจะเข้าปากเราไหม ทำจริง ๆ ปฏิบัติจริง ๆ เหมือนที่หลวงพ่อบอก
ทำจริงก็ได้ของจริงไป ทำเล่นก็ได้ของเล่นไป บุญกรรมมีจริง ดิฉันและสามีเชื่อ ๑๐๐%
หนังสือธรรมะ เทปธรรมะทุกตลับถ้ามีโอกาสอ่าน ฟังและศึกษา แล้วท่านปฏิบัติตาม
ชีวิตท่านชาตินี้จะมีความสุขตลอดจนภพต่อไปอีก หลวงพ่อบอกว่าพระพุทธเจ้าตรัสว่า ผู้ใดเห็นธรรม
ผู้นั้นเห็นตถาคต ดิฉันได้มารู้จากการปฏิบัติธรรมจริงจังตามหลวงพ่อนี่แหละ
บางครั้งดิฉันไปนั่งคอยท่านนาน
ดิฉันก็ไม่ได้คิดอะไร เวลาเท่าไรก็คอยได้ แต่บางคนไม่เคยเห็นหลวงพ่อเลย
จะมากราบท่าน แต่บอกว่ากว่าท่านลงมาคงจะนาน ดิฉันอยากให้เขาเห็นหลวงพ่อ
บอกให้เขาคอย เขาก็ไม่คอย มันก็เหลือวิสัยที่เขายังมีกรรมอยู่
การไปกราบหลวงพ่อแต่ละครั้ง ไม่จำเป็นต้องพูดกับหลวงพ่อหรอก
ไม่จำเป็นต้องไปนั่งข้างหน้าท่าน ท่านเห็นหนอรู้หนอหมด บางครั้งเรานึกคิดอะไร
ท่านก็พูดตรงที่เรานึกคิด นั่งอยู่ที่ไหนก็ได้ขอให้ได้ยินเสียงท่านเถิด
บางคนรีบกลับ บอกว่าท่านไม่พูดด้วย น่าสงสารแท้ ๆ ที่ไม่ทันรู้จักหลวงพ่อจริง ๆ
มีอยู่ครั้งหนึ่งดิฉันตั้งใจจะไปกราบท่านตอนบ่ายโมง พอไปถึงยังไม่ ๕ โมงเช้าดี
ก็เห็นหลวงพ่อท่านนั่งรับรองลูกศิษย์อยู่ ดิฉันกับสามีรีบเข้าไปกราบท่าน
ได้ยินว่าอีก ๕ นาทีหลวงพ่อจะขึ้นฉันเพล ดิฉันถวายของ กราบท่านแล้วรีบถอยออกมา
แล้วไปรับประทานข้าวที่โรงทานของหลวงพ่อ
รับประทานข้าวจนเสร็จเดินผ่านมาเห็นหลวงพ่อยังคุยอยู่กับลูกศิษย์อีกมากมาย
เข้าไปใกล้คนที่นั่งอยู่ด้านนอก ถามว่าหลวงพ่อได้ขึ้นไปฉันเพลหรือไม่
เขาก็ตอบว่าไม่ได้ฉันเลย เป็นอันว่าวันนั้นหลวงพ่อไม่ได้ฉันเพลเลย
หลวงพ่อเสียสละมากเหลือเกิน
ด้วยความเมตตากรุณาที่หลวงพ่อมีให้ลูกศิษย์ทุก
ๆ คน โดยที่ท่านไม่ได้เลือกตัวบุคคลเลย
ขอให้ผลที่หลวงพ่อเมตตาให้ลูกศิษย์จงย้อนกลับไปให้หลวงพ่อได้อยู่เป็นร่มโพธิ์ใหญ่ในพระพุทธศาสนา
เป็นร่มโพธิ์แก้วของลูกศิษย์ให้นานเท่านานด้วยเถิดเจ้าค่ะ
ด้วยความเคารพบูชาอย่างสูงสุด